Arnoud Holleman
Amsterdam, Friday November 16, 2018
De Gids
In elk kunstenaarschap wemelt het van de gemeenplaatsen. Repeterende anekdotes, topoi, die iedere kunstenaarsbiografie hetzelfde skelet geven: hij of zij, altijd alleen; echt talent ontrekt zich aan scholing; duizenden geroepen, slechts een handvol uitverkoren. Veel of weinig talent, allemaal stellen zij hun leven in dienst van iets dat het leven wil ontstijgen. Kunst gaat voor kroost, reikt voorbij de dood.
The Trouble With Value
What practices bring us closer to understanding the potential of art to represent different notions of value in the contemporary? How can we counter the certain apathy of the contemporary to engage with positions that resist this mood and present us with challenging perspectives on value? The project attempts to locate artistic and institutional practices that offer viewpoints beyond the strategy of blending-in and conforming to the rules.
Het genie werkt - nog steeds
Musee Rodin heeft haar gespletenheid tegenwoordig goed in de hand. Iedereen die er werkt is in zekere zin nog steeds in dienst van Rodin, maar er is ook voortschrijdend inzicht, gebaseerd op wat je 'museale introspectie' kunt noemen. Bij de recente, grondige herinrichting van het museum is genialiteit als oude valkuil zo veel mogelijk vermeden. In plaats daarvan wordt werkelijkheidsbesef betracht, vanuit het besef dat elk eigen gelijk slechts tijdelijk is, in afwachting van (weer) een nieuwe Rodin.
Roosegaarde en Rodin
Zoon van de romantiek. Vader van het modernisme. Grootvader van het postmodernisme. Overgrootvader van de beeldvorming. De mythe van Rodin is er sterk genoeg voor. Hoe het Roosegaarde zal vergaan hangt na College Tour vooral van hemzelf af. Roosegaarde maakt zich in heleboel opzichten los van de kunst, maar aan een ding blijft hij vasthouden: een persoonsgebonden kunstenaarschap. Dat wringt.
Monsieur Holleman is certainly not Andy Warhol
Beeldconsumptie. Beeldproductie. Beelddistributie. In de afgelopen decennia zijn deze drie steeds meer met elkaar verweven geraakt. Overtreedt de hergebruikende kunstenaar de wet? Want wie is de eigenaar van beelden? De film Museum, te zien in het Frans Halsmuseum in Haarlem, biedt inzicht. Tekst en beeld Arnoud Holleman, Groene Amsterdammer 25 februari 2015 - verschenen in nr. 9
Homage
Since 2008 there has been a lively dialogue in the museum between old masters and present-day artists. Arnoud Holleman (Haarlem, 1964) is taking this a step further. He made a film in the Schutterszaal in which �watching� is key. Frans Hals�s world-famous civic guard works and a selection of sculptures by Mari Andriessen, Han Wezelaar, Charlotte van Pallandt and others create the background for a cast of eighteen actors.
Een voorspoedig 2133!
Wie zich verdiept in de geschiedenis van tijdcapsules vindt genoeg redenen om er geen te maken. De meesten verdwijnen, omdat ze vergaan of omdat ze worden vergeten. Toch zijn we bezig om er een in Rotterdam samen te stellen. Want ook al zijn we tegenwoordig geneigd om alleen met ironische distantie naar tijdcapsules te kijken, ze bieden nog steeds mogelijkheden. Niet zozeer voor onze nazaten, maar voor onszelf.
In memoriam Krijn Giezen
De niche die hij voor zichzelf creëerde getuigt van een haat/liefde verhouding tot de kunst en dat zie je terug in het werk. Kunst geeft vrijheid, maar ze is ook overgecodeerd. Via een omweg sluit ze de geest evenzogoed weer op, in regels die even kafkaësk en beperkend kunnen zijn als de verregaande arboficatie van de firma Nederland, waar hij als landschapskunstenaar voortdurend mee te maken had.
De Burgers van Seoul
Een betere verbeelding van hoe kunst aan macht en geld gelieerd is – en gecorrumpeerd kan raken – heb ik niet eerder zo gezien. Met de glaswand die me van hen scheidt hebben de Burgers van Calais een nieuwe huid gekregen. Het heeft weinig meer te maken met de gevoelige expressie in de beeldtaal van Rodin, of met de innovatieve kracht waarmee hij de beeldhouwkunst in de moderniteit heeft binnengehaald.
Immovably Centred
Everything just chucked away. Subsidy handed back. A total failure. Fine. Well done. I’d like to know when you’re not going to be a failure. If you’re not. And whether I’m going to witness it in this lifetime. So vain. So weak. So lacking in backbone. I have to keep the whole show on the road while you just sit upstairs crying at your desk, your tears staining what you’re only going to scrunch up again any second and toss into the corner. On that laptop of yours.
Call me
It’s either filthy thoughts or intellectual blah-blah, and nothing in between. Look closer. More closer. Look at me! You hear me?! If there’s any reason for me to be ashamed, it’s you. The only reason I’m standing in front of the town hall is because I happened to have been ‘created’ by a world-famous sculptor: Rodin, the genius of deep emotions and existential gestures. Yeah right. The way I’m standing here, Rodin is the only person who’s never once laid a finger on me.
I = for Impasse (Re- #4)
I meet a lot of people, both friends and strangers, who are in the middle of their personal acts of expression, but when I hear them talking, and compare their intentions to the final result, I very often think that the process of making is better than the expression of the product itself. I wish I could blame this on their lack of talent, but when I look at the results of my own acts of expression, I get the same feeling that a documentary about the making of that particular act of expression would have been much more interesting.
The Second Commandment
The best way to make the difference between meaning and madness is by saying the things you have to say as precisely as possible, with every means available to you. In that respect, the recontextualisation of older work is one of the strategies that could be investigated in more depth. Sometimes it makes more sense to ‘re-present’ old work than to simply produce for production’s sake and prematurely declare the old as passé.
Aaltje Kraak
In de Marslaan stond een rijtje van vijf jaren zestig-huizen te wachten op de sloop. De bouwnorm was in het centrum tot vierhoog verhoogd dus op die plek voldeden ze niet meer. De grote ramen, die de huizen ooit tot moderne doorzonwoningen hadden gemaakt waren nu dichtgetimmerd. Op het blanke hout van het underlayment stond over de volle lengte van het huizenblok met spuitbus geschreven: Weg met die zooi!