Arnoud Holleman
Amsterdam, Sunday November 19, 2017
Homage
Since 2008 there has been a lively dialogue in the museum between old masters and present-day artists. Arnoud Holleman (Haarlem, 1964) is taking this a step further. He made a film in the Schutterszaal in which ‘watching’ is key. Frans Hals’s world-famous civic guard works and a selection of sculptures by Mari Andriessen, Han Wezelaar, Charlotte van Pallandt and others create the background for a cast of eighteen actors.
In memoriam Krijn Giezen
De niche die hij voor zichzelf creëerde getuigt van een haat/liefde verhouding tot de kunst en dat zie je terug in het werk. Kunst geeft vrijheid, maar ze is ook overgecodeerd. Via een omweg sluit ze de geest evenzogoed weer op, in regels die even kafkaësk en beperkend kunnen zijn als de verregaande arboficatie van de firma Nederland, waar hij als landschapskunstenaar voortdurend mee te maken had.
De Burgers van Seoul
Een betere verbeelding van hoe kunst aan macht en geld gelieerd is – en gecorrumpeerd kan raken – heb ik niet eerder zo gezien. Met de glaswand die me van hen scheidt hebben de Burgers van Calais een nieuwe huid gekregen. Het heeft weinig meer te maken met de gevoelige expressie in de beeldtaal van Rodin, of met de innovatieve kracht waarmee hij de beeldhouwkunst in de moderniteit heeft binnengehaald.
Immovably Centred
Everything just chucked away. Subsidy handed back. A total failure. Fine. Well done. I’d like to know when you’re not going to be a failure. If you’re not. And whether I’m going to witness it in this lifetime. So vain. So weak. So lacking in backbone. I have to keep the whole show on the road while you just sit upstairs crying at your desk, your tears staining what you’re only going to scrunch up again any second and toss into the corner. On that laptop of yours.
Call me
It’s either filthy thoughts or intellectual blah-blah, and nothing in between. Look closer. More closer. Look at me! You hear me?! If there’s any reason for me to be ashamed, it’s you. The only reason I’m standing in front of the town hall is because I happened to have been ‘created’ by a world-famous sculptor: Rodin, the genius of deep emotions and existential gestures. Yeah right. The way I’m standing here, Rodin is the only person who’s never once laid a finger on me.
I = for Impasse (Re- #4)
I meet a lot of people, both friends and strangers, who are in the middle of their personal acts of expression, but when I hear them talking, and compare their intentions to the final result, I very often think that the process of making is better than the expression of the product itself. I wish I could blame this on their lack of talent, but when I look at the results of my own acts of expression, I get the same feeling that a documentary about the making of that particular act of expression would have been much more interesting.
The Second Commandment
The best way to make the difference between meaning and madness is by saying the things you have to say as precisely as possible, with every means available to you. In that respect, the recontextualisation of older work is one of the strategies that could be investigated in more depth. Sometimes it makes more sense to ‘re-present’ old work than to simply produce for production’s sake and prematurely declare the old as passé.
Aaltje Kraak
In de Marslaan stond een rijtje van vijf jaren zestig-huizen te wachten op de sloop. De bouwnorm was in het centrum tot vierhoog verhoogd dus op die plek voldeden ze niet meer. De grote ramen, die de huizen ooit tot moderne doorzonwoningen hadden gemaakt waren nu dichtgetimmerd. Op het blanke hout van het underlayment stond over de volle lengte van het huizenblok met spuitbus geschreven: Weg met die zooi!