Arnoud Holleman
Amsterdam, Monday May 29, 2017
Immovably Centred
Everything just chucked away. Subsidy handed back. A total failure. Fine. Well done. I’d like to know when you’re not going to be a failure. If you’re not. And whether I’m going to witness it in this lifetime. So vain. So weak. So lacking in backbone. I have to keep the whole show on the road while you just sit upstairs crying at your desk, your tears staining what you’re only going to scrunch up again any second and toss into the corner. On that laptop of yours.
Call me
It’s either filthy thoughts or intellectual blah-blah, and nothing in between. Look closer. More closer. Look at me! You hear me?! If there’s any reason for me to be ashamed, it’s you. The only reason I’m standing in front of the town hall is because I happened to have been ‘created’ by a world-famous sculptor: Rodin, the genius of deep emotions and existential gestures. Yeah right. The way I’m standing here, Rodin is the only person who’s never once laid a finger on me.
Food Coma
De inhoud van FOOD COMA wordt twee keer opgediend: een keer als theater, de tweede keer als tijdschrift. Centraal in voorstelling en tijdschrift staat Marcel, een 44-jarige computerdeskundige uit Wavrin, een klein dorpje onder de rook van Lille. Marcel wil en kan het maar over één ding hebben: voedsel. In FOOD COMA heeft Marcel een "monologue intérieur", een manische opeenstapeling van feiten over voedsel die begint waar dieetgoeroe's, chefkoks, boulimie-patiënten, slowfoodactivisten, fruitariërs en andere lekkerbekken ophouden.
Co*star
Dus toen kreeg ik heel erg de wens, als mens maar ook als kunstenaar, om me te bevrijden van al die dingen... om werkelijk iets nieuws in te slaan. Maar dat gaat niet, want je kan het nieuwe niet bedenken op basis van al die ouwe zooi. Dus ik dacht, ik wil daar van af... en toen bleek dat soap ... bleek een deur te zijn naar... zeg maar dat je die ruimte in je hoofd weer werkelijk leeg zou kunnen maken en als een soort potentie zou kunnen gaan vullen... zelf.