Arnoud Holleman
Amsterdam, Wednesday September 20, 2017
Interieurs
Zoals een ander naar de slijter loopt om zich te bezatten, zo loop ik wel naar het venduehuis of de veiling of naar de antiquair om me visueel te bezatten. Zo zou je het eigenlijk best kunnen noemen ja. Je bezat je d'r an. Het heeft daarbij nog het voordeel dat dat bezatten langer duren kan dan die slok die je naar binnen werkt. Maar wat het verwerven van die dagelijks weerkerende pret betreft kan me dat dan wel eens zo ontzettend bezig houden dat ik er helemaal high van word.
Co*star
Dus toen kreeg ik heel erg de wens, als mens maar ook als kunstenaar, om me te bevrijden van al die dingen... om werkelijk iets nieuws in te slaan. Maar dat gaat niet, want je kan het nieuwe niet bedenken op basis van al die ouwe zooi. Dus ik dacht, ik wil daar van af... en toen bleek dat soap ... bleek een deur te zijn naar... zeg maar dat je die ruimte in je hoofd weer werkelijk leeg zou kunnen maken en als een soort potentie zou kunnen gaan vullen... zelf.
Driving Miss Palmen
I understand why you want to be a writer. It’s better to be mediocre and famous than just being mediocre. But the difference between you and me is that I’m able to create a character of myself in a story I choose to live in. And you, I’m sorry to say, are not. That makes me a writer and you just a character in someone elses plot. And as for my work: The big misunderstanding about my work is that critics keep comparing the fictious Connie Palmen with the real Connie Palmen, instead of comparing her to other great characters in litterature, like Madame Bovary, or Lolita...